Er zijn een aantal duivenrassen die zeer tot de verbeelding spreken. Een daarvan is het ras van Wanroy. Dit ras werd door wijlen Jef van Wanroy tussen 1950 en 1971 gesmeed en heeft grote impact gehad op de Nederlandse fondduif. Nazaten van beroemde Wanroys als de 90, het Hartje en de Spin zorgden tientallen jaren in binnen- en buitenland voor grote successen. Er zullen dan ook weinig duivenliefhebbers zijn die nog nooit van de naam Sjef van Wanroy hebben gehoord. Ook al heeft deze beroemdheid inmiddels al bijna 50 jaar geleden het tijdige met het eeuwige verwisseld. Een van de mensen die er voor gezorgd heeft dat de naam van Wanroy nog niet vergeten is in duivenland, is wijlen Jo Hendriks uit Twello en later Teuge. Naast dat hij wereldfaam verwierf met het winnen van de 1e Internationaal Barcelona op één van de verste afstanden, schreef hij het boek “Grote Fond in Nederland”. Hierin heeft hij de stamvorming van de Wanroys uitgebreid beschreven. Jo Hendriks heeft in 1996 een totale verkoop gehouden. Het merendeel van zijn duiven is toen in Azië terecht gekomen. Echter uit alle toppers en stamduiven zaten toen bij zijn zoon Ben al vele kinderen en kleinkinderen. Ook kocht Ben er zelf nog een paar op deze verkoping zoals de Marseilledoffer en de Spin 165.

Ben Hendriks is 75 jaar en zit zijn hele leven in de duivensport. Als zoon van Jo Hendriks die zijn hart aan de Wanroys had verpand, is het niet zo verwonderlijk dat Ben de liefde voor dit ras van zijn vader heeft geërfd. Hij heeft er zijn levenswerk van gemaakt om deze stam zo zuiver mogelijk te houden. Toen hij na jarenlang met zijn vader in combinatie te hebben gevlogen, voor zichzelf begon was dat met de Wanroys van zijn vader. Ben over deze voor hem vanzelfsprekende keuze;

Ik ben er mee doorgegaan, omdat het een kans voor open doel was, om met een unieke stam duiven een basishok te vormen. Duiven die zich in sportief opzicht al voor 100% bewezen hadden. En het feit dat deze duiven zich vooral met warm weer en kopwind lieten zien, sprak mij heel erg aan. Commercieel was het natuurlijk ook heel interessant, hoewel dat nooit mijn prioriteit is geweest. Sportieve redenen stonden voor mij als sportman altijd op de eerste plaats.”

Ben startte voor zichzelf met een klein hokje van 2 meter in een halfsteens schuurtje. De eerste jaren speelde hij hierop met 12 weduwnaars het hele programma en twee hiervan waren bestemd voor de overnacht.

Beginjaren 80 bezorgde de 2 overnachtduiven mij het 6e Kampioenschap in de Marathon-Noord over St. Vincent, Dax en Bergerac. Vanaf dat moment heb ik me helemaal op de overnacht toegelegd. Die twee doffers waren mijn latere Stamdoffer de Fedor en zijn zoon de Gaston.

Tot ver in de jaren 90 waren het de nazaten van de Fedor met zijn vaste duivin de Claudia die voor Ben prachtige successen binnen haalde.

“In 1994 waren zaterdags om 18.00 uur bij snikheet weer op Barcelona 1 duif en op Dax 3 duiven door in deze regio. En 3 van de 4 waren van mij waaronder die Barcelonaduif. De 2e duif van Dax was van mijn vader. Dus 4 van Wanroys op deze loodzware vluchten door om 18.00 uur! Deze prestatie heeft naast de overwinning van mijn vader op Internationaal Barcelona het meeste indruk op me gemaakt.”

De Wanroys stonden er om bekend dat ze onder zware weersomstandigheden als hitte en wind op kop op hun best waren. Dit was voor wijlen Jo Hendriks eind jaren zestig de reden om bij Jef tientallen late jongen te halen. En in 1974 besloot hij om alle van Wanroys, die na diens overlijden waren gekocht door Anton van Haaren, over te nemen. Jo Hendriks was ervan overtuigd dat wanneer hij op de nationale fondvluchten op zijn afstanden kop wilde vliegen dat er maar één soort duif hiervoor geschikt was. Zijn vertrouwen in de van Wanroys werd niet beschaamd met als hoogtepunt de 1e internationaal Barcelona in 1980 op een afstand van 1245 kilometer en dat met een snelheid van 986 meter per minuut. Dat dit een hele zware editie van Barcelona was spreekt vanzelf.

Inmiddels is het 47 jaar geleden dat Jef van Wanroy overleed en 22 jaar geleden dat wijlen Jo Hendriks zijn Wanroys verkocht. Wanneer Ben zich niet als schatbewaarder van dit ras had opgeworpen zouden er nu hoogstwaarschijnlijk nog maar zeer weinig duiven zijn met een groot percentage Wanroybloed. Natuurlijk zijn die er nog wel, maar nadat Jan Lijnders een paar jaar geleden zijn Wanroys totaal verkocht, zijn het voor zover mij bekend alleen nog kweekcentra die nog grote aantallen van Wanroys bezitten. Het verschil tussen deze kweekcentra en Ben is dat hij er zelf nog mee speelt en er dus selectie plaats vindt. In de afgelopen jaren zijn er wereldwijd duizenden successen behaald met nazaten van de Wanroys. Daarvan hebben velen voorouders in hun stamboom die bij Ben of zijn vader zijn gekweekt. Op de website van Ben http://www.vanwanroy.com/ geeft Ben een opsomming hiervan, die uiteraard niet compleet is. Zo heeft Ben vanwege de taalbarrière bijvoorbeeld nooit gehoord wat er in China en Japan gepresteerd is met de nazaten van de duiven die bij zijn vader en hemzelf zijn aangeschaft. Het kan echter niet anders dat men ook daar succesvol was met de Wanroys.

Ook vandaag de dag nog is er veel vraag naar de Wanroys van Ben. Uit landen als Irak, Iran, Dubai en Saoedi Arabië is er vooral veel vraag naar de Bronzen. En in de ons omringende landen en Hongarije zijn nazaten van de 90 nog steeds populair. Hoewel Ben voor het vliegen zijn Wanroys de laatste jaren kruist met o.a. duiven van Jac Steketee, houdt hij de Wanroys ook zo zuiver mogelijk. Die laatste zware inteeltproducten zijn vooral voor de verkoop bedoeld. Ben;

“Ik teel vooral in op mijn beste duiven tot nu toe, zoals de St. Vincentdoffer 755, waar met name in Duitsland sterk mee gespeeld wordt. Zo won Heinz Seegmuller de 3e Nationaal Barcelona en Kipp en Zn de 6e Nat. Barcelona. Beiden zijn gekweekt uit zonen van de 755 die bij mij aangeschaft zijn. Frank Gierens kweekte uit een zoon van de 755 met 5 duivinnen maar liefst 30 kinderen, die nationaal prijs wonnen op Barcelona en Perpignan. Bij mij zelf werd een zoon van hem (de 59) Asduif Overnacht in de kring Apeldoorn. Voor het vlieghok kweek ik twee rondes waarbij ik de Wanroys kruis. Daarna koppel ik de Wanroys tegen elkaar voor de verkoop van jongen. Dit is wel erg arbeidsintensief, maar ik doe het graag zo lang mijn gezondheid dit toelaat. Het zuiver houden van de Wanroys is voor mij net zo belangrijk als de sportieve prestaties.”

Op veel hokken waar men vasthoudt aan oude rassen zie je dat de vliegprestaties van de nazaten hard achteruit gaan. Ik vroeg Ben dan ook of hij niet bang is dat hij door de langdurige inteelt op oude toppers, ook slechte ongewenste eigenschappen vast legt. Ben;

“Ik denk het niet omdat ik nu vooral inteel op de nazaten van de 755 en de Barcelonaduivin (beiden voeren ook ander bloed). Daarnaast ben ik een liefhebber van compensatie-kweek! En koppel dus niet 2 op elkaar lijkende duiven op elkaar. En slechte eigenschappen als een matige rug probeer ik er op die manier uit te kweken.”

Hieronder een deel van een dagboekpagina van wijlen Jef van Wanroy uit 1967 met hierop een aantal duiven waarvan de nazaten nog als een rode draad door diverse fondkolonies lopen, zoals de Westerhuis en de 90, maar ook de 66-902 (via de 150 en de 212 van Anton van Haaren), de Marseille (via de Kleine Donkere 59), het koppel 306 x 705 als ouders van de Spin (via o.a. de gebroeders Kuypers) en de 66-995 de Gek (via o.a. de Chantal van J. Hendriks.)

Ben geeft aan dat hij ook heeft getracht wat meer snelheid in zijn Wanroys te brengen en vooral het vermogen om bij zeer hoge snelheden ook kop te vliegen. “Hier heb ik niet zo veel geluk mee gehad.

Ik kocht bijvoorbeeld voor flink wat geld de “Speedy Gonzales” een doffer met een uitzonderlijk goed oriëntatie vermogen, die ook met slecht weer een waslijst aan ereprijzen won op de vitesse en midfond en op twee dagfondvluchten een kopprijs won in groot verband.Het jaar daarop lag hij ‘s morgens dood op de vloer. Hij was in het hok ergens tegenaan gevlogen luidde de diagnose van de dierenarts. Dat is dus echt pech hebben. Ook kijk ik wel om me heen naar goed presterende duiven met een Wanroy achtergrond om deze terug te zetten tegen mijn stam. Als ik een dergelijke topper kan aanschaffen tegen een redelijke prijs zal ik dat ook zeker doen.”

Tot zover Ben Hendriks de schatbewaarder van het Wanroyras die tot slot aangeeft aankomend jaar helaas maar met enkele duiven te kunnen spelen omdat hij een marter in het hok heeft gehad die 30 oude vliegers heeft gedood.

Nico van Veen



IN DE KIJKER

Uw website 1 jaar naast elk artikel?

Bekijk onze tarieven om te adverteren!

GESPONSORDE LINKS

SPONSOREN

TOPPERS IN BEELD

Combinatie Kroesen uit Klazienaveen

Drukt neus aan het venster met diverse kampioenschappen in afdeling 10. Als we de klok zeg maar 10 jaar terug zetten ...

Topper in beeld

Theo Streefkerk en zoon, Ameide - ...

Inleiding Theo Streefkerk is een heel bekende naam onder de mannen van het zware labeur. Iedereen heeft zijn naam ...

Topper in beeld

Klip - Verhagen, Rotterdam

Klip – Verhagen (Rotterdam) Wat kunnen we nog schrijven over deze combinatie. Al jaren staan ze aan de top van de ...

Topper in beeld

KEEK OP DE WEEK

John Logemann - Kiespijn

  Kiespijn, je kan het inderdaad missen. Afgelopen weken behoorlijk last gehad, vorige week zo erg dat ik ...

John Logemann

Eveliens Journaal 'Respect voor onze ...

Hallo allemaal, wij zijn er even tussenuit geweest, HEERLIJK, we zijn de auto ingestapt en hebben 1400 km zuidwaarts ...

Evelien's Journaal

John Logemann, blog - terug naar de ...

Het is donderdag vandaag, de vakantie zit er weer bijna op. We hebben twee weken door Denemarken en Zweden ...

John Logemann

COLUMNS

John Logemann - Kiespijn

  Kiespijn, je kan het inderdaad missen. Afgelopen weken behoorlijk last gehad, vorige week zo erg dat ik ...

John Logemann

De duivencoach - Successen in de ...

  De duivensport beleeft roerige tijden. Aan de ene kant wordt meer dan ooit tevoren geschreven over de ...

Nico van Veen

Sjaak Buwalda - Gaat nog ergens op ...

Was toch wel een verschil afgelopen zaterdag tussen een 200km en 450km vluchtje zo te zien. De mijne hebben het wel ...

Sjaak Buwalda