In december 2011 schreef ik mijn 1e column over informatieve websites voor de duivensport. Het betrof toen de website Duivenvlucht.nl waarvan Harco Poelman de maker en eigenaar is. In de afgelopen 6 jaar is er in die wereld heel wat veranderd. Internetmagazines over duiven kwamen en verdwenen. Duivenvlucht.nl bestaat nog steeds en heeft zijn activiteiten flink uitgebreid. Sites die verdwenen of al enige tijd geen nieuwe artikelen meer plaatsen zijn o.a. Duivensites van Gert Krab, Fondtoppers en Postduiven.nl. Ook andere websites waar interessante zaken werden beschreven als Duivenlog van Wiebren van Stralen en de site van Eddy Noël gingen uit de lucht of plaatsten geen nieuwe artikelen meer. Maar ook verschenen er een aantal nieuwe websites als PIGEONSPORTS.NL en Marathonduivenjournaal. De eigenaar van deze laatste website staat centraal in deze column.

Jaco van Nieuwamerongen (45) uit Veenendaal beoefent samen met zijn vader Gerrit sinds 1986 de duivensport. Hij heeft de duivensport met de paplepel ingegoten gekregen, want behalve zijn vader hadden ook zijn beide opa’s postduiven. Jaco is voor velen binnen de duivensport een bekend gezicht. Als schrijver van reportages vanaf 1993 bij achtereenvolgens de Fondkrant, de Vredesduif, het NPOrgaan en het Spoor. Daarnaast ook van internet als columnist voor Duivensites van Gert Krab en als vaste verslaggever voor Marathon Noord en de Fondunie 2000. En natuurlijk voor de grote fondspelers van “Het Marathonduivenjournaal” en de mooie successen die hij op deze discipline samen met zijn vader heeft behaald. Zo werd in 2006 de 1e nationaal Mont de Marsan gewonnen en werd in 2015 een prachtige uitslag neergezet op Nationaal Narbonne met o.a. de 3e, 18e en 40e nationaal. Ook wonnen ze een aantal jaren terug de Fondspiegel in de categorie van de inkorvers met de meeste duiven. Het gemiddelde wat zij toen behaalden, is tot nu toe nog nooit overtroffen.

 

Jaco en zijn vader spelen niet voor een kampioenschap. Ze streven naar mooie uitslagen en dan komen de kampioenschappen vanzelf zegt hij. Ze hebben zich toegelegd op de marathons omdat dit minder stress met zich mee brengt. Jacco;

“Liefhebbers van de marathonvluchten zijn relaxter over het algemeen. De inspanning van de duiven is groter en dus de waardering voor die duif ook. Nestspel past ook goed bij ons en daar zijn de programma-vluchten niet voor geschikt.” Uit het voorgaande valt af te leiden dat Jaco behoort tot de categorie liefhebbers voor wie de ontspanning en de omgang met de duiven belangrijker is dan een podiumplaats en een beker aan het eind van het seizoen. Dit beaamt hij; “Kweken en verzorgen van de duiven vind ik het leukst. Vliegen laat zien of we goed gekweekt hebben. Sociale contacten met mede-liefhebbers vind ik ook leuk, als je samen leuk kunt sparren. Ik wil graag winnen, maar ontspanning is belangrijker. Zo lang ik er invloed op heb, ben ik fanatiek. Na inkorving komt de ontspanning.”

Het draait in de duivensport naar mijn mening voornamelijk om goede duiven, terwijl velen het vooral lijken te zoeken in geheimen of allerlei producten. Hier is Jaco het mee eens.

“Er wordt dikwijls gezocht naar geheimen in de duivensport. Die zijn er niet. Het gaat om goede duiven, een goed hok en goede gezondheid van duiven en liefhebber. Als je bij veel goede spelers de vijf beste duiven weghaalt, zijn ze bijna allemaal weer ‘krabber’. Uitzondering is Jelle Jellema, die heeft wel 20-25 goede duiven op het hok. Stel dat je dat zou doen, dan zijn de toppers zo weer terug aan de top, want zij hebben er een goed kweekhok achter zitten. Dat geldt ook voor ons. Wij hebben in de loop van 25 jaar een stam duiven opgebouwd voornamelijk gebaseerd op twee doffers van Eijerkamp: De Oude 57 van 1984 en de Carteus Giant van 2001. Door inteelt hebben we getracht de genen van deze duiven vast te leggen en die inteeltproducten weer te kruisen met goede duiven van o.a. Jan Zantboer, Bram Douw, Bram Walpot en Izak de Jong. De laatste jaren zijn daar ook duiven bij ingekruist van Harold Zwiers, Harry Brundel, Piet Heikamp en Arjan Beens.”

 

Jaco gevraagd naar de reden waarom hij het Marathonduivenjournaal heeft opgestart;   

“Ik vind de duivensportjournalistiek om te janken. Sorry dat ik het zo zeg. Als ik de meeste stukjes lees, levert het voor mij vaak meer vraagtekens op dan antwoorden. Uitzonderingen daar gelaten. Verder miste ik een soort ‘Fondkrant’. Een blad uitgeven is niet rendabel, dus werd het een internetmagazine. Eenvoudig maar helder van opzet. Verhalen, verslagen en columns van een aardig niveau. Van schrijvers die vrijwillig zijn en geen journalistieke achtergrond hebben. Niet dat het laatste niet mag, maar die zijn er niet. Het niveau moet desondanks voldoende zijn. Ik denk dat we daar aardig in slagen. Het doel is: lezers informeren, maar er ook bij betrekken. En we willen plezier in de sport promoten … de beleving, die meestal in verslagen terugkomt … en we hopen dat we lezers motiveren stappen te maken in de duivensport en dat ze het simpel houden. Duivensport wordt heel vaak te moeilijk gemaakt. Dat is écht niet nodig. Het komt niet vanzelf, maar je hoeft niet 3x in de week te lappen … bijvoorbeeld.”

Jaco heeft een uitgesproken mening over veel zaken in de duivensport. Zo kan hij zich soms druk maken over beslissingen die in zijn ogen onbegrijpelijk zijn.

”Ik stoor me geregeld aan de onkunde van sommige bestuurders en het egoïsme bij een aantal mede-duivenliefhebbers. Als ik bijvoorbeeld kijk naar de laatste lossing van Bergerac, dan denk ik; waar zijn we toch mee bezig? En als ik het voorstel zie over de nieuwe neutralisatietijd voor de ZLU-vluchten, dan denk ik hetzelfde. Om maar niet te spreken over de onkunde rondom de Zaak Droog van afgelopen winter. Het ergste van alles vind ik, dat er ook nog mensen zijn die er een dikke boterham aan verdienen.”

Net als ik ziet Jaco om zich heen dat dat de grootste meerderheid van de duivensporters zo maar wat doet, zonder een plan of doel voor de iets langere termijn. Hij heeft daar een aantal columns aan gewijd die ik op mijn website heb samengevat en becommentarieerd. http://www.de-duivencoach.nl/j-v-nieuwamerongen.html

Een plan is belangrijk als je verder wilt komen. Dat plan hoeft niet ingewikkeld te zijn, maar wel gericht. Mensen zouden wat vaker iets moeten proberen. Dat doen ze vaak niet. Dingen die al veel keren mislukt zijn, doen ze het jaar erop weer. Mijn opa zei altijd: ‘Een duivenmelker is een jaar ouder, als een ‘normaal’ mens … ze zeggen altijd: volgend jaar wordt het beter!’ Deze uitspraak zegt alles. Ze hopen op beter, terwijl ze niets veranderen.”

 

Ik schreef in eerdere columns al dat er te vaak wordt geluisterd naar de grootste schreeuwers en dat men meer naar degenen zouden moeten luisteren die echt iets zinnigs te zeggen hebben. Dit is Jaco ook met me eens. Ik vroeg hem naar wie hij zelf zoal luistert of geluisterd heeft.

“Op de eerste plaats heb ik veel geleerd van mijn opa’s en mijn vader, maar vooral ook door dingen uit te proberen en te luisteren naar liefhebbers die iets extra’s hebben. Als ik mensen moet noemen naast mijn opa’s en vader dan kom ik uit bij Gert van Kooten, Henk Simonsz en Piet Heikamp. De laatste jaren luister ik graag naar Jelle Jellema. Hij heeft een (voor mij) vernieuwende kijk op de duif en de duivenwedstrijden en daar steek ik zeker wat van op. Ik heb een hekel aan het gezegde: “Er zijn vele wegen die naar Rome leiden!” Dat is in mijn ogen waanzin! Je kan via Frankrijk, Duitsland/Zwitserland naar Rome. In bepaalde situaties zal via Frankrijk het beste zijn en soms via Duitsland/Zwitserland, maar als je via Moskou gaat ben je gek en toch zie ik veel duivenliefhebbers via Moskou gaan en enkelen zelfs via Beijing. En ik zie veel van die liefhebbers nooit in Rome aankomen en dat vind ik jammer.”

Het spreekt bijna vanzelf dat als je over duiven schrijft, dat je zelf ook veel gelezen hebt. Dat geldt ook voor Jaco, maar hij is door de jaren heen steeds selectiever gaan lezen.

Vroeger had je een paar ‘duivenjournalisten’ die een degelijk stukje konden schrijven, dat is nu stukken minder. Ik denk dat het accent wat meer verschoven is naar luchtige en deels ook informatieve stukjes. Zo vind ik de verhalen van Cor Uitham leuk, omdat ze ontspannend zijn en humoristisch. Ook ben ik blij dat ik Fabian Wendel aan het schrijven heb gekregen. Eerst zijn belevingen rondom een paar topuitslagen en later zijn columns.

Hij heeft een heldere kijk op onze sport en zet zijn gevoel en vraagtekens op een leuke manier op schrift. Nu er op het internet al zoveel te vinden is over duiven en de sport alsmaar kleiner wordt bekruipt mij soms het gevoel van voor wie schrijf ik eigenlijk. Om die reden ben ik zelf minder frequent columns/minireportages gaan schrijven. Ik vroeg Jaco of hij dat gevoel herkent.

Nee hoor, je moet het wereldwijd zien en dan geeft het veel leuke reacties. Ik heb leuke contacten door het Marathonduivenjournaal in bijvoorbeeld India, Egypte, Irak en de Verenigde Staten. En de harde kern in Nederland en België blijft ook wel duiven houden. Maar ik probeer wel dingen anders te doen dan het gangbare (ideeën zijn altijd welkom). Zo probeer ik te laten zien hoe verschillende liefhebbers hun duiven naar de diverse wedvluchten brengen. En de favoriete duiven van de liefhebbers door henzelf voor te laten stellen is een groot succes. Verder spit ik in het seizoen de uitslagen uit, waarbij de liefhebbers met een goede uitslag worden uitgelicht. In het winterseizoen probeer ik wat thema’s te behandelen naast uitgebreide reportages van kampioenen. Iedereen die tips en ideeën heeft mag ze naar me sturen. Ik ga dan kijken of het binnen de mogelijkheden ligt om er wat mee te doen. Ik probeer wel vernieuwend te zijn, naast het traditionele, dus is elke inspiratie welkom.”

Tot slot nog enkele vragen.

Krijg je veel reacties op het Marathonduivenjournaal?

Jazeker. En de reacties zijn over het algemeen positief. Natuurlijk zijn er ook minder positieve reacties, maar die zijn over het algemeen nergens op gebaseerd. Als je je hoofd boven het maaiveld steekt, krijg je altijd mindere reacties. Maar dat is minder dan 1%. Veel liefhebbers lezen Het Marathonduivenjournaal met veel plezier. 22% van de lezers komt zelfs uit het buitenland, terwijl het alleen in het Nederlands gepubliceerd wordt. Via Google-Translate wordt er veel vertaald. Deze tijd geeft veel mogelijkheden op digitaal gebied.

Ga jij nog zaken veranderen aan de opzet van je internetmagazine?

Ik probeer in eerste instantie voort te borduren op de dingen die gewild zijn en die leuk zijn om te doen. Het is en blijft gewoon hobby voor me. Maar nieuwe ideeën en inspiratie zijn van harte welkom. Stilstand is achteruitgang. Dus we blijven ons ontwikkelen. De duivenliefhebbers met hun duiven blijven natuurlijk centraal staan en de inbreng van de liefhebbers blijft belangrijk, zoals het voorstellen van de favoriete duiven.

Hoe denk jij over forums? Ga je wellicht nog een forum aan Marathonduivenjournaal toevoegen in de toekomst?

Ik denk over forums op internet net als over referenda in de politiek. Het geeft een verkeerd beeld van de werkelijkheid. Al die liefhebbers met een (ongefundeerde) mening. Dat geeft veel dwaalsporen. Je kunt pas een goede mening hebben, als je jezelf eerst goed informeert of als je open staat voor correctie en aanvulling. Dat laatste doen mensen vaak niet. Dit door gebrek aan leesvermogen of tijd. Ik zie op Facebook zoveel negativisten voorbij komen. De insteek bij veel mensen bij het vormen van een mening is vaak negatief en dat vormt vervolgens een mening die niet deugt. Positieve mensen durven vaak hun mening niet te geven, omdat ze bang zijn te worden afgebrand. Een forum is prima in een kleine omgeving met mensen die verstand van zaken hebben en opbeurend zijn.

 

Wil jij je ergens in onderscheiden ten opzichte van de andere internetmagazines? Of is dat alleen v.w.b. de doelgroep, de marathonspelers?

Mijn doel is niet om mezelf te onderscheiden met Het Marathonduivenjournaal. Ik wil een internetmagazine zijn voor alle marathonduivenliefhebbers en wil proberen iedereen de aandacht te geven die ze hebben verdiend. Dat lukt niet altijd, omdat Het Marathonduivenjournaal mijn hobby is en niet mijn werk. Dus er blijven er altijd wel een paar dingen liggen. Zo wil ik al een tijdje naar Jan Schreurs uit Nieuw Vennep, een echte topper! Maar ook naar Vincent Vork uit Noorden en Tim Hage uit Woerden. Ik hoop er komende winter aan toe te komen. En er ligt al een tijd een verslag van Dirk en Elitsa Veldhuis klaar, maar ik mis nog een paar mooie foto’s. Ook dat gaat geregeld worden. Ik wil vaak te veel en moet me erbij neerleggen dat mijn tijd en vooral energie (na mijn burn-out 2011-2014) beperkt is. Ik hoop Het Marathonduivenjournaal nog jarenlang te doen met genoeg ontspanning en veel plezier!

Waar gaat het naar toe met de duivensport?

De zogenaamde diehards blijven over. Als we als duivensport willen groeien, moet er positivisme van uitstralen. En dat betekent niet het nieuws dat de winnaar van Barcelona voor een half miljoen euro wordt verkocht. Maar dat er vluchten met uitstraling worden georganiseerd, waar iedereen naar uit kijkt. Dat betekent dus niet dat een bepaalde groep liefhebbers wordt beperkt door invliegduiven af te schaffen en dat trainingsvluchten vanuit kleine clubjes als Giesbeek onder de loep wordt genomen om te kijken of dat verboden kan worden. We moeten er met zijn allen wat moois van maken. Organiseer vluchten van rond 800 km met een ochtendlossing en noem die vluchten Dagfond meets Marathon of iets dergelijks. Zet er mooie prijzen boven en maak er iets moois van. Dat is vele malen beter dan een congreszaal afhuren en gebakken lucht en luchtkastelen te presenteren. Managementverhaaltjes kan ik ook afsteken, daar ben ik voor opgeleid, maar daar schieten we als duivensport niets mee op. Je moet opbouwend bezig zijn en met concrete plannen komen. De duivensport red je niet door een Olympiade in eigen land te winnen. Daar zit een doorsnee liefhebber niet op te wachten.

Nico van Veen



IN DE KIJKER

Uw website 1 jaar naast elk artikel?

Bekijk onze tarieven om te adverteren!

GESPONSORDE LINKS

SPONSOREN

http://www.duivenvlucht.nl/images/banners/Duivenbakken.jpg

Redstar Breedingstation

TOPPERS IN BEELD

Combinatie Kroesen uit Klazienaveen

Drukt neus aan het venster met diverse kampioenschappen in afdeling 10. Als we de klok zeg maar 10 jaar terug zetten ...

Topper in beeld

Theo Streefkerk en zoon, Ameide - ...

Inleiding Theo Streefkerk is een heel bekende naam onder de mannen van het zware labeur. Iedereen heeft zijn naam ...

Topper in beeld

Klip - Verhagen, Rotterdam

Klip – Verhagen (Rotterdam) Wat kunnen we nog schrijven over deze combinatie. Al jaren staan ze aan de top van de ...

Topper in beeld

KEEK OP DE WEEK

DAAGJE NAAR HOOGEVEEN

Op het moment dat ik dit journaal zit te schrijven komt er weer een glimlach op mijn gezicht. Ik ben a.h.w. nog een ...

Evelien's Journaal

Duurste duif ooit

James Huang kocht bij de Duif uitreiking in 2016 een jonge duif van Jan en Rik Hermans. Hij kweekte uit deze duivin een ...

Ad de Jong

Beurs

Op 1 en 2 december is de NPO beurs. Dit jaar is het in de Beursfabriek in Nieuwegein. Een jaar geleden in Rosmalen was ...

Ad de Jong

COLUMNS

De Vroege Kweek

Wie tijdens de winter kweekt moet goed de spreuk voor ogen nemen : “ Men kan iedereen bedriegen behalve de ...

Frans Musch

Informatieve websites 2 / Jaco van ...

In december 2011 schreef ik mijn 1e column over informatieve websites voor de duivensport. Het betrof toen de website ...

Nico van Veen

Eens de grote rui voorbij, gaan wij aan ...

Het energievermogen van elke duif is beperkt, de kunst bestaat er dus in, om met behoud van een goede gezondheid de grote ...

Frans Musch