Een nieuwe maantheorie

Ik begon afgelopen vrijdag tijdens mijn wekelijkse voorlees bezoekje bij een bejaarde vrouw, te lezen over een nieuwe maantheorie, die zoiets als heel dicht bij mijn alchemie visie in de buurt komt. Ik mocht het van haar als vrouw van de inmiddels overleden, internationaal bekende hoogleraar in de geologie. Niet al te diep hierop ingaan, want ze wilde mijn aandacht liever trekken met een foto, waar zij tijdens het kerstdiner aan tafel zat met haar zoon. Die eveneens in de wereld bekend staat als befaamd geoloog. Tja, wat doe je dan als beleefde alchemist, dan pak je een wit zoutkristal erbij, die zij ooit samen met haar man had gebruikt om een scriptie te schrijven. “Goh, wat zou uw man hiervan zeggen, als ik nu vertel dat onze maan, geen of weinig opheeft met het zout in de aarde.”

Haar ogen zakte even neer om een blik terug in het verleden te richten. En hoe ze ook zocht in de dagen met haar man zaliger, niks duidde op een zekere mate van herkenning. Klopt natuurlijk ook wel, want ze was zelf meer zijn muze en secretaresse, dan mede deskundige op het gebied van mineraalgesteente.

In het kort kwam het krantenbericht neer op het idee, dat de maan uit de aarde is ontstaan.

Mijn eigen maantheorie luidt: alles wat de aarde tijdens haar evolutie, kwijt moest aan zuren, heeft het in overleg met de zon uitgestoten. Ik denk omdat het een balansbedreiging vormde in verhouding tot alle zoutsoorten. Immers, een zout is niet vies van een zekere dosis zuur, maar het moet niet worden overmeesterd.

Wanneer een wedstrijdduif, tijdens de vlucht wordt geconfronteerd met zware bewolking, regen of inversie, dan schakelt het van zijn lichaamsgebonden indigo over op violet. Het stoot dan als eerste indigo uit, net als de aarde ooit bij de maan heeft gedaan. Ik ga dus ervan uit dat een duif tijdens nadelige weersomstandigheden, teveel hinder ondervindt van zuren en om in balans te blijven, overschakelt naar meer zouten. Dat doet het door violet licht van buitenaf via het oog toe te laten. En breekt bijvoorbeeld eenmaal de zon door, dan zal het exact de tegengestelde maatregelen nemen.

Maar in mijn nieuwe maantheorie is nog een derde speler in het spel, die ik het zoet makende of glucoseproces noem. Hiervoor zal een duif zich meer moeten richten op de zichtzijde van de maan, waar sterk afgezwakte elektromagnetische zonlichtdeeltjes vanaf komen.  Hiermee maakt het geel en groen licht aan in de hersenen. En het is afhankelijk van de maanstand in welke mate een wedstrijdduif hiervan gebruik kan maken. Let op: ook al is het overdag, de maan blijft relatief goed zichtbaar voor een duif.

In de praktijk van een wedstrijdduif, komt het neer op het wisselend, aanmaken of toelaten in de hersenen van de lichtkleuren: indigo – violet – geel – groen. Die samen zuren – zouten en glucose aanmaken in de spijsverteringsorganen.

In de alchemiepraktijk, probeer je dit proces te doorzien en na te bootsen. Bijvoorbeeld, door het voortdurend blijven zoeken naar elementen, zoals barsteen poeder om de balans in een duif te herstellen. Die in elk geval een teveel aan zuren kan neutraliseren. 

Nawoord: dat zonlicht de belangrijkste rol blijft innemen, staat voor een groot deel los van mijn maantheorie. Immers, we kunnen ervan uitgaan, dat de maan enigszins een eigen wijze van elektromagnetische verdeling maakt. Die feitelijk niet van haar zelf zijn, echter van de zon afkomstig zijn. Ik heb tot nu toe in mijn zeven delen, in min of meerdere mate, vier van de zeven zonlichtkleuren genoemd. En ik zal proberen om in deel acht, de kleuren: blauw – oranje – magentarood in verband te brengen met een wedstrijdduif. Is dit eenmaal achter de rug, kan ik doorstarten naar het proberen, meer praktische oplossingen te beschrijven. Als het gaat om hoe je een wedstrijdduif kunt voorbereiden. Op het iets meer en gemakkelijker overschakelen op de verschillende lichtkleuren.

Rob van Hove



IN DE KIJKER

Uw website 1 jaar naast elk artikel?

Bekijk onze tarieven om te adverteren!

GESPONSORDE LINKS

SPONSOREN

Comb. Poelman - Erica

Bonnenschenkers

TOPPERS IN BEELD

Combinatie Kroesen uit Klazienaveen

Drukt neus aan het venster met diverse kampioenschappen in afdeling 10. Als we de klok zeg maar 10 jaar terug zetten ...

Topper in beeld

Theo Streefkerk en zoon, Ameide - ...

Inleiding Theo Streefkerk is een heel bekende naam onder de mannen van het zware labeur. Iedereen heeft zijn naam ...

Topper in beeld

Klip - Verhagen, Rotterdam

Klip – Verhagen (Rotterdam) Wat kunnen we nog schrijven over deze combinatie. Al jaren staan ze aan de top van de ...

Topper in beeld

KEEK OP DE WEEK

Nog drie weken

Over drie weken hebben we hier als alles goed gaat de eerste africhting. Op een africhting worden de duiven in de club ...

Ad de Jong

Stemmen

Op 15 maart mogen we in Nederland naar de stembus. Als je de tv aanzet op welke zender dan ook dan zie je wel dat ...

Ad de Jong

2016: Hoop, geloof en liefde (15)

Soms heb ik ineens zin om iets toe te voegen aan de site van Albert. Postduiven beheersen een belangrijk deel van mijn ...

Freek Wagenaar / Albert Hendriksen

COLUMNS

Over rechten, plichten, duiven en ...

Ophokplicht voor Duiven… Het blijft maar duren… de ophokplicht voor duiven en dat al sedert 2 ...

Michel Vanlint

Over duiven, vaccinaties en “vijftig ...

We zijn half februari, de wisselvalligheid van het weer heeft zijn invloed op onze gemoedgesteltenis… Maar de ...

Michel Vanlint

In gesprek met Rik Hermans

Het moet nu 2 jaar geleden zijn dat we in Sint Job deden waar veel duivenmelkers bij een glas bier goed in zijn: Over ...

Ad Schaerlaeckens