Hok, verluchting en indeling,

woensdag 31 december 2008 13:12

0 Reacties

Na de verhuizing van het hok in het voorjaar van 2008 heb ik de rennen achter de hokken niet meer opgebouwd. Deze werden vooral gebruikt voor de kweekduiven en om de duiven in te laten overwinteren. Op de nieuwe plaats is alleen het vlieghok weer neergezet. De indeling is iets veranderd, er zijn twee afdelingen voor de doffers met elk 16 bakken. De twee afdelingen voor de doffers zijn bijna gelijk qua indeling.

In het gedeelte wat vroeger de gang was is een afdeling gemaakt voor de duivinnen, deze zitten achter een schuifwand van spijlen. Mochten ze paarlustig worden dan kan ik rekken op de bodem plaatsen om ze verplicht op de schapjes te laten zitten. Naast de gang zit een afdeling voor de jonge duiven, het hok heeft bijna 100 zitplaatsen maar meestal zitten er niet meer dan 50 á 60 jongen op. In het laatste hok zitten de kweekduiven, het hok heeft 12 bakken maar deze zitten niet allemaal vol.

Voor de hokken van de duivinnen, de jongen en de kwekers zitten kleine volières van ca. 1,5 m. breed en 80 cm. diep. Het geeft de duiven de mogelijkheid om buiten te kunnen zitten en het is makkelijk met het geven van een bad. De zijkanten en het dak van de volières zijn dicht en op het dak ligt een licht doorlatende plaat.
De plafonds van de hokken zijn redelijk open en in het dak liggen een aantal lichtpannen. Voorheen was ik hier geen voorstander van maar doordat het hok na de verhuizing dicht op een rij bomen staat, bleek dit nu wel nodig. Ik kan de glaspannen wel afschermen voor het geval het te warm mocht worden in het hok. Op de bodem van de hokken (m.u.v. het duivinnenhok) liggen beukensnippers met daaronder vloerdekkorrels. Dit heeft meerdere doelen, het eerste is om de weerstand op een hoger peil te brengen en ten tweede om het hok wat droger te houden tijdens de natte periodes.
 

Aantallen, koppeling en de kweek,

In het vlieghok zouden gezien het aantal broedbakken 32 koppels duiven kunnen zitten maar dit zal niet snel gebeuren. Bijvoorbeeld voor 2009 zitten er op het ene hok 14 koppels (jaarlingen) en op het andere hok 12 koppels (oudere duiven).
Alle duiven worden midden januari gekoppeld. Ik deed dit voorheen veel vroeger maar door het grote aantal roofvogels bij mij in de buurt heeft vroeg kweken weinig zin. Dat is ook één van de redenen dat er een ren is geplaatst voor het jonge duivenhok zo kan ik de periode van uitlaten nog iets oprekken. De eieren van de kweekduiven gaan naar de jaarlingen. Ik wacht met omleggen tot het moment, dat ik kan zien of de eieren bevrucht zijn. Na het omleggen gaan de kweekduiven voor een dag of 5 weer uit elkaar. Het is enerzijds om de duivinnen wat te laten rusten maar ook om eventueel weer nieuwe koppels te kunnen maken. Verder meen ik, dat de kwaliteit van de jongen van het tweede legsel bij snel omleggen altijd wat minder zijn, daarom wacht ik nu een paar dagen.

Alle jongen worden binnen een periode van een maand afgespeend er is dus niet echt sprake van grote verschillen in leeftijden bij de jongen. Al zet ik ook nog wel eens enkele jongen bij van de 3e ronde van bepaalde kweekduiven. Dit zijn dan jongen van koppels waarmee ik in de voorgaande rondes pech heb gehad. In totaal worden er een 60 jongen gespeend voor eigen gebruik.
Bij de vliegers brengen de doffers na 14 dagen de jongen verder alleen groot. Ik voer ze dan flink en kijk welke doffers dit goed aankunnen. De duivinnen gaan in deze periode meteen weer naar hun eigen hok waar ze weer krap worden gevoerd. Eerder liet ik de jongen bij de duivinnen maar tegen de tijd dat de jongen zelf konden eten waren er verschillende duivinnen gaan paren met elkaar. Ook tijdens het seizoen zoeken deze koppels elkaar steeds weer op, deze manier van spenen bevalt mij beter.

Vluchten, spelsysteem en voeding,

Na de kweekperikelen begint de voorbereiding op de vluchten. De duiven worden ter voorbereiding wat op rantsoen gezet en komen in het begin alleen in de weekenden los. Zo'n anderhalve maand voor de vluchten probeer ik ze weer dagelijks te laten trainen. De doffers trainen ˋs morgens en de duivinnen ˋs avonds. In het seizoen zijn de jongen overdag los die laat ik los na de doffers en lopen daarna zelf weer binnen. Soms zitten er nog jongen buiten als ik ˋs avonds thuiskom van mijn werk maar die zijn dan zo binnen. Tijdens de training van de duivinnen laat ik mijzelf niet zien. Ik zorg dat van tevoren de andere duiven voer hebben en de jongen zijn verduisterd. Dan kan ik rustig wat anders gaan doen terwijl de dames trainen. Ze trainen bijna altijd een uur maar meestal langer is mijn ervaring, vooral later in het seizoen.

De oude duiven worden op totaal weduwschap gespeeld en alles gaat elke week mee. Het afgelopen jaar heb ik geen dubbelvluchten gespeeld en gingen alle duiven mee op 1 vlucht. Mocht ik komend jaar wel weer dubbelvluchten gaan spelen dan zal ik zoveel mogelijk proberen hele koppels per vlucht mee te geven. Omdat ik van mening ben, dat de motivatie wel wegzakt als een duif een halve dag op zijn partner moet wachten. Verder is het misschien goed om voor de laatste fondvluchten de doffers om de 14 dagen te spelen

De jonge duiven worden verduisterd vanaf het begin van de zomertijd tot de eerste week van juni. Het hangt van de tijd af, hoe vaak ik ze voor de vluchten weg kan brengen. Dit lappen heeft zeker invloed op de prestaties, vooral de eerste 4 weken zie je grote verschillen. Daarna is het voor iedereen gelijk en winnen de betere duiven. Ik selecteer mijn jongen dan ook hoofdzakelijk op de laatste drie vluchten. Het grote probleem bij de jongen is coli of een variant hiervan. Tegenwoordig geeft coli niet meer de grote problemen zoals sterfte maar het brengt de weerstand wel enorm naar beneden. Je ziet vaak heel kort de symptomen van coli maar deze verdwijnen ook zo maar weer. Toch zijn de duiven niet tip top en er gaan relatief veel jongen verloren doordat ze allerlei kwaaltjes onder de leden hebben. De afgelopen twee jaren was dit bij mij zeker het geval en dat openbaarde zich vooral in problemen met de luchtwegen bij de jongen. Het is vooral tijd wat deze duiven nodig hebben om te herstellen maar midden in het seizoen is dat er bij veel liefhebbers niet. Dit jaar liet ik enkele jongen een paar weken zitten en deze herstelden op den duur vanzelf. Ook bij andere liefhebbers hoorde ik een soortgelijk verhaal en op de natour vlogen deze "coli-jongen" weer veel beter.

Voer en bijproducten,

Het voer voor de duiven komt allemaal van Turbo Sprint uit Bourtange, goed voer naar mijn mening. Maar dat kan ook niet anders het komt namelijk van Joop Strootman mijn compagnon. Ik geef de duiven het hele jaar hetzelfde voer. Ik ben hiermee begonnen in de loop van het seizoen 2008 en dat bevalt goed. Na wat zoeken is het de volgende mengeling geworden, 3 delen vliegmengeling, een deel zuivering en een ½ deel grit. Snoepzaad en pinda's krijgen ze apart meestal bij het binnenroepen van de duiven.

Op zaterdagavond krijgen ze volle bak van dit voer met daarover eiwitpoeder en af en toe biergist. Verderop in de week krijgen ze steeds ongeveer een lepel per duif. Ik heb een maatje voor tien duiven en daarmee voer ik ze, het gaat dus niet per gram nauwkeurig. Op donderdagavond krijgen ze een dubbele portie en op vrijdagmorgen weer een lepel per duif. Zijn de duiven door de week erg hongerig dan voer ik meer. Dit leerde ik bij Pieter Veenstra "bij twijfel voeren" zei hij altijd.
Over het voer geef ik niet veel bijproducten omdat het de eetlust verminderd. Door het water krijgen ze, sedochol, lugol, naturaline, Prange Suppe en vitaminen. Hiervoor is niet echt een vast stramien. Tijdens de rui, de kweek en in het voorseizoen krijgen de duiven een zuurmaker in het water (bijv. appelazijn) maar ook wel eens knoflook volgens het systeem van Jef Vanwinkel.

Medisch,

Na heel wat proberen ben ik tot de conclusie gekomen, dat het is met antibiotica net is als met alcohol, het maakt meer kapot dan je lief is! Er waren wel eens tijden, dat ik dacht prestaties te kunnen sturen met antibiotica. Voor één bepaalde vlucht werkt dit ook prima maar daarna krijg je bijna altijd een dip. Ook in het geven van wekelijkse korte kuurtjes zie ik niet veel meer, want hierdoor is er een grote kans resistentie.
Het jaar rond gaat het ongeveer zo, na de grote rui een kuur van 3 weken tegen paratyfus. Een maand voor de kuur stuur ik een mestmonster op om te kijken of er paratyfus aanwezig is. Verder onderneem ik in de winter niets. Na de kweek worden de duiven gescheiden en in deze periode worden de duiven geënt tegen paramixo en pokken. Op jongen wordt er geen geelkuur gegeven, dit kost wel eens een jonge duif maar dat zie ik eerder als een voordeel.

Bij het spenen van de jongen krijgen alle jongen een geelpil opgestoken of worden een week gekuurd. Ongeveer een maand voor de vluchten laat ik de vliegduiven onderzoeken en als er wat is dan grijp ik in. In het weekend voor de eerste vlucht kregen de vliegduiven op zaterdag en op zondag een geelpil opgestoken. Wat ik ook wel eens doe is het geven van een traditionele kuur van 7 dagen. Maar het geven van 2 pillen bevalt mij prima. In het seizoen geef ik ze om de 3 á 4 weken een geelpil op zondagmorgen.
Tegen ornithose of dikke koppen heb ik door de jaren al heel wat gegeven maar ik ben er voor op de lange termijn steeds minder in gaan geloven. Mocht er voor het seizoen wat bij de duiven gevonden worden dan zal ik ze zeker kuren. Maar niet meer zoals voorheen, op eigen gevoel, wekelijks of na elke slechte vlucht. Preventief worden de duiven tijdens het seizoen af en toe uitgerookt met een rookblokje van Koudijs.
Het doel is nu om duiven te kweken die van nature een hogere weerstand hebben tegen de meest voorkomende ziektes maar vooral op het gebied van de luchtwegen. Het klimaat op het hok speelt hierbij een grote rol, hierin zoek ik dan ook meestal de oorzaak van de ellende met de luchtwegen. Ik zie het om mij heen bij goed spelende melkers, dat ze bijna niets geven aan hun duiven en super spelen een heel seizoen. Het is vooral een kwestie van durven en geloven in goede duiven!

René Dalmolen