Duivenmanagers en management

maandag 20 april 2009 01:00

0 Reacties

"Vroeger was het allemaal toch veel simpeler. Kweken met Lichtmis. Dertien duiven doorhouden in de winter. Snelheid vanuit Boom. Pintelieren met de buren. Duiven waren de paarden van de kleine man. Zij waren het bindmiddel voor het zogenaamde sociale weefsel in een dorp. En elk dorp had zijn speciale duivenfiguren, moppentappers, mannen die hun duiven in hun vestzak staken in plaats van in een kevie, mannen die na het inkeven niet op tijd thuis waren om de duiven te pakken. De pint was belangrijker dan de prijs. Maar nu?

Nu zijn duivenliefhebbers managers, duivenboeren, zoals kippenboeren en varkensboeren: een liefhebber met 50 weduwnaars en 100 jongen wordt een kleine melker genoemd. De pint is vervangen door een waterke. Ambitie - eerzucht prestatie - grensoverschrijdende (dorp, land) uitstraling commercialisering - marketing - elektronica - internet - ... zijn de nieuwe ordewoorden. De kleine liefhebber van weleer, de hobbyist moet een gedreven vedette naast zich dulden.

De managers zijn opgestaan.
Zij willen het duivenspel tot in de perfectie nastreven: de snelheid wordt opgedreven - de vorm is levensbelangrijk - de zoektocht naar kwaliteit primordiaal. Zij lezen alles over huisvesting (hokken bouw), voeding, selectie, genetica, klimaatbeheersing, geneeskunde, biotoop, preventie ... Het verschil wordt nu gemaakt door goede en slechte managers, zoals in het bedrijfsleven. Een goede manager moet ontvankelijk zijn voor nieuwe systemen, voor innovaties. Hij moet kunnen luisteren en bovenal kunnen delegeren, de woorden van Julius Caesar indachtig: verdeel en heers. Hij kan alles niet meer alleen: combinatiespelverzorgers, computerspecialisten, ... anderen zijn nodig.

Zo ook mensen in de diergeneeskundige branche.
In een wereld van snel oprukkende virussen (paramyxo, adeno, circo, herpes, ... ) en regulering vanuit de overheid op gebied van geneesmiddelen en volksgezondheid (FAW, 80% van de duiven wordt geconsumeerd) hebben zij ook een taak. Diergeneeskundig management bij duiven is uiterst belangrijk. Kleine fouten kunnen grote gevolgen hebben: het allerbelangrijkste is het tijdig opmerken van problemen en het goed gebruik maken van de eerste triggers (= verklikkers).

Een voorbeeld:

Paratyfus begint bijna steeds bij één of twee duiven. Verwijder je de duif en gebruik je de duif niet als staal, als verklikker, dan heb je na enige tijd grote problemen, die je vlot had kunnen voorkomen. Elke dag langer wachten is dan een sportieve en ook een financiële ramp. Zieke duiven op een sporthok mogen niet bestaan, mogen nooit aanwezig zijn. De oorzaak moet steeds zo snel mogelijk achterhaald worden (lijkschouwing - bloedafname - klinisch onderzoek - labo). Willekeurige medicatie moet vermeden worden (het mág niet meer van de nieuwe diergeneesmiddelenwet, je verliest weer tijd en de ziekte krijgt de kans om zich heen te grijpen en het volledige sportseizoen naar de vaantjes te helpen). Diergeneeskunde is vooral belangrijk als er onraad dreigt, niet voor periodieke (zinloze?) consultaties.

Een duif die sterk vermagerd is kan men als eerste voeding Nutri-Power geven die men in lauw water oplost Deze brij spuit men dan best rechtstreeks in de krop op.

Op deze manier is de dierenarts één van de begeleiders van de duivenmanager. Hij past de medicatie aan de wens van de liefhebber aan, de kwaliteit en de conditie van de duif, de haalbaarheid van het gewenste resultaat en de seizoensgebonden tijdsdruk. En belangrijk: de liefhebber wordt behoed voor overdreven medicamentenconsumptie en leert zin en onzin van vele "wondermiddeltjes" scheiden. De uitgespaarde centen kan hij dan gebruiken voor bijvoorbeeld de aankoop van kwaliteitsduiven."

Bron: Duifke Lacht (61e jaargang nummer 9 Juni 2008) Schrijver : André Roodhooft 

Zonder nadrukkelijke voorafgaande schriftelijke toestemming van Duivenvlucht.nl is het niet toegestaan materiaal van Duivenvlucht.nl te publiceren, kopieren of reproduceren voor gebruik op uw website of die van iemand anders