Nieuws - Duifke Lacht Duivensportmagazine
In september begint de voorbereiding van het seizoen 2012. Streng selecteren geeft je extra moed om het volgend jaar even goed of beter te spelen. Vooral als je vastgesteld hebt. dat het werk je af en toe boven het hoofd groeide en je zenuwen aantastte, moet je kordaat ingrijpen. Dit betekent minder duiven houden en je spelmethode soberder en eenvoudiger maken. Ik hoor dat ettelijke liefhebbers "een crisis doormaken" en zelfs willen stoppen. Dit is niet abnormaal, want prijs spelen wordt ieder jaar moeilijker. Veel liefhebbers kunnen het tempo van het overladen vluchtprogramma niet meer volgen en snakken naar eenvoudige duivensport waarin ze niet in een hoek gedumpt worden door grote hokken en specialisten. Als je normaal wil meedoen is het spel en wat er allemaal bij komt ook te duur. Het wordt hoog tijd, dat er in de duivensport een beter beleid gevoerd wordt. niet alleen door de nationale en provinciale besturen maar ook door de lokale besturen. Men doet te weinig om iedereen wat succes te gunnen. Zullen de nieuwe nationale en provinciale besturen van de K.B.D.B. daar eindelijk concreet werk van maken?
Vaarwel K.B.D.B.
Op 1 juni 2010 werd ik door de nationale voorzitter Pierre De Rijst en de voorzitter van het nationaal sportcomité John Goegebeur te Westmalle op het matje geroepen, omdat ik hen in mijn artikels in "Duifke Lacht" het verwijt maakte, dat ze te weinig doen voor het welzijn van de gewone liefhebbers en bijna uitsluitend oog hebben voor de groten. Verder zijn ze volgens mij vooral uit op het geld van de gewone liefhebbers voor de kas van de K.B.D.B. Omdat ik mensen die de persvrijheid niet aanvaarden wantrouw, heb ik voor 2011 mijn lidmaatschap van de K.B.D.B opgezegd, zodat ik vrij kan schrijven wat ik nuttig acht om de belangen van de modale duivenliefhebbers te verdedigen. Als vrije vogel verzorg ik nu de duiven van mijn vrouw (en zij verzorgt haar duivenverzorger extra !). Ondertussen werd de heer Goegebeur door de K.B.D.B. als mandataris geschorst wegens financieel gesjoemel. En op voorstel van enkele groten (?) treiterde de heer De Rijst bijna alle duiven liefhebbers in binnen- en buitenland door het perfecte systeem voor het aanmelden van verdwaalde duiven te vervangen door een nieuw maar slecht werkend systeem, ook weer om de kas van de K.B.D.B. te spijzigen via de euro die een liefhebber moet betalen als hij melding krijgt van een verdwaalde duif. De ergernis bij de liefhebbers is enorm en honderden, ja misschien wel duizenden verdwaalde duiven hebben hierbij hun kopje verloren! Liefhebbers, wees dus op je hoede bij het kiezen van een nieuw bestuur. Het ergert mij. dat de K.B.D.B. de kandidaten voor de verkiezingen niet objectief voorstelt op internet met hun programma. Wat voor zin heeft kiezen als je niet weet waarvoor je moet kiezen? Kandidaten hebben te veel geld nodig om zelf hun programma per brief rond te sturen.
Dagelijkse verzorging
Als je nog deelneemt aan wedstrijden heb je nu meer tijd om die duiven extra te motiveren via een juiste neststand, wat plagerijtjes en het zelf wegbrengen voor een leervluchtje. Als je niet meer speelt. is gewoon de voerbak en de drinkpot vullen en verder alles op zijn beloop laten verkeerd. Selecteer zo snel mogelijk als je dat nog niet gedaan hebt. Misschien moet je nog enkele zomerjongen opleren. Vorm nu al koppels die je voor 2012 op het oog hebt. zo mogelijk in de nestbakken die ze in 2012 ook zullen krijgen. Duiven bezorgen mij elke dag plezier, ook in de periode dat er geen wedstrijden zijn. Gewoonlijk laat ik ze twee keer per dag een uurtje buiten en voer ik ze ook twee keer per dag. Overdag wip ik af en toe eens binnen op het hok en kijk ik hoe ze zich amuseren. Duiven die treuren of ziek worden zet ik een paar dagen in de ren en als dat niet helpt verwijder ik ze. Dit gebeurt zelden, maar je moet altijd attent zijn om erger te voorkomen. In de ruitijd neem ik zelden een duif in de hand, want dat hebben ze niet graag. Dagelijks poetsen is niet noodzakelijk, maar ik doe het graag omdat ik niet hou van stof. Mijn vrouwen ik bezoeken al jaren elke maand een gevangene. We zien dat opsluiten een zware straf is. Sindsdien heb ik het moeilijk om duiven vast te houden. Daarom heb ik alle duiven die ik niet kan laten uitvliegen van de hand gedaan. Mijn methode is natuurlijk niet de beste, maar ze is wel gemakkelijk voor mij en aangenaam voor de duiven. Echt hobby!
Voeding en medicatie
De reclame in de duivenpers en op internet voor voedingssupplementen probeert je ervan te overtuigen, dat dure voedingssupplementen noodzakelijk zijn tijdens de rui. Dus maar kopen? Natuurlijk is een goede rui belangrijk, maar of je die moet of kan bekomen met dure voedingssupplementen waarin allerlei dingen met geleerde namen zitten, is een ander paar mouwen. Het lijkt mij verstandiger duiven die niet goed ruien op te eten in plaats van te hopen dat ze met dure spullen de klus van het ruien wel goed zullen klaren. Volgens mij is een goede ruimengeling voldoende, eventueel aangevuld met wat kleine olierijke zaden en groenten. Een paar keer per week de granen bevochtigen met lookolie en er biergist over strooien is niet duur en wel aan te raden. Verder zijn frisse lucht en veel badgelegenheid noodzakelijk. Ik doe totaal niets speciaals om in deze periode een duif gezond te houden. Gezond eten en drinken, een of twee keer per dag een uurtje buiten en wie niet gezond blijft, gaat er gewoon tussen uit. De zomerjongen ent ik wel nog tegen paramyxo.
De duivenmozaïek
Op het mozaïekscherm van je tv heb je een beeld van alle bereikbare uitgezonden programma's. Zo kan je in je verbeelding ook een scherm maken van allerlei mooie dingen zoals de duivensport. Van in de oudheid hebben duiven mensen geboeid. Ze werden huisvriend, postbode in vredestijd en oorlog en dienden als decor bij kastelen en boerderijen. De mensen keken hoe duiven leefden en stilaan werden duiven het zinnebeeld van vrede, onschuld, zachtheid, liefde en de Heilige Geest. In tientallen gezegdes en spreekwoorden wordt het woordje duif gebruikt om het gedrag van mensen te omschrijven. De volksmensen bewonderden bij duiven vooral de gehechtheid aan het hok en testten die qehechthejd uit door wedst'rijden met duiven in te richten als ontspanning met vrienden. Zo ontstond de duivensport. In veel buurten en straten rezen kleine duiventillen als paddenstoelen uit de grond en elk weekend was het kermis.
Jij en ik in die duivenmozaïek
De tijden en de mensen zijn veranderd. Een massa kleine duiventillen zijn verdwenen uit het straatbeeld. De ontspannende folklore is moeten wijken voor geld en eer. Vroeger leefden de mensen armoedig en sober. Toch noemen oudere mensen nu de tijd van vroeger "de goeden ouden tijd", omdat ze echt konden genieten van eenvoudige dingen. Ondanks de crisis in de duivensport zijn er op onze dagen nog veel mensen die genieten van duiven. Bij pot en pint doet iedereen zijn verhaal en ik luister daar altijd graag naar. Zowat iedereen heeft een prachtig verhaal over hoe hij ooit een mooie uitslag behaalde, soms wel jaren geleden. Iedereen heeft zijn methode en die is natuurlijk de beste. Een tiental jaren geleden maakte ik een videofilm over 23 liefhebbers van onze bond. Ik bekijk die af en toe nog eens. Ik geniet ervan hoe ieder van hen zich koning voelde bij zijn duiven en zijn "spécialité maison" had qua hokinrichting, verluchting, voederbakken, nestbakken, thee en andere drankjes, voedermethode. motiveren van duiven, ogen, vleugel, spieren enz. Ik ken ettelijke mensen die gestopt zijn met duiven. Als ik ze ontmoet, beginnen ze bijna altijd direct over duiven te praten. Het lijkt er op, dat ze hun duiven missen, maar terug beginnen is te moeilijk voor het oog van de mensen. Iedereen beleeft de duivensport op zijn manier. Er zijn fanatieke liefhebbers die alles op alles zetten om uit te blinken. Voor duivensucces moet alles wijken. De meeste liefhebbers nemen een redelijker standpunt in en leggen zichzelf grenzen op om hun gezin niet in de problemen te brengen. Sommige liefhebbers spelen nog alleen met jonge duiven en enkelen van hen hebben 's winters zelfs geen duiven meer. Anderen spelen slechts een aantal snelheidwedstrijden of kiezen een paar (grote) wedstrijden uit waarin ze willen uitblinken. Barcelona is daar het duidelijkste voorbeeld van. Alles wat voor Barcelona komt zijn maar "leervluchten". Ik hoorde dit jaar enkele liefhebbers zeggen, dat een of meer van hun 3- en 4-jarige prijsvliegers op Barcelona nog nooit een andere prijs gewonnen hadden. Als duiven je niet gelukkig maken, heb je te veel duiven en wil je meer dan je kan.
Jaak Nouwen (jaak_nouwen@telenet.be
Bron: Duifke Lacht - 64e Jaargang - Nummer 13 - 15/09 - September 2011
| Gerelateerde artikelen | |