Keek op de week - De Vrije Vogel
Ik stapte uit bed het was tijd om de dieren te gaan voederen. Een dik pak sneeuw verrastte mij en er dwarrelde nog grote dikke vlokken naar beneden. Er was stilte in die sneeuwbui, het leek wel stilte voor de storm. Eerst de pony Bram en de geiten Jip en Janneke een bakje biks daarna Miss Piggy het varken een blikje varkensmuslie het konijn twee peentjes en wat biks . Daarna de kweekduiven wat duivenvoer, de sierduiven en vervolgens de toekomstige vliegduiven. Als daarna alles schoongeschrapt is krijgen Bram en de geiten nog een vork met hooi. Daarna kijk ik of alles in orde is en geniet van het aangezicht in het stalletje.
Plots gooit Bram de pony zijn hoofd achterover en begint in gewone mensentaal met een Rotterdams accent tegen mij te praten, Feitelijk ben ik een oude duivensieper (Rotterdams voor duivenliefhebber) van tachtig jaar, ondanks de hoge kosten heb ik nog wat duifjes en vind dit prachtig. Ik heb ook altijd met plezier aan de tentoonstellingen en vluchten meegedaan, uiteraard niet op het hoogste plan omdat dit tegenwoordig financieel niet kan. Het constateren van mijn duiven gaf me altijd een kick. In het begin was het altijd lopen geblazen met de gummiring in je hand of mond. Er is er weleens één geweest die zijn gummiring had ingeslikt. Maar rennen ,rennnen moesten we. Maar de grote mannen (met veel geld) huurde gewoon een paar hardlopers die we hazen noemde. Zelfs daarmee pikte ze toen al tijd van je.
De eerste klokken werden aanbevolen als vooruitgang in de sport, helaas als gewone sieper kwam ik hiervoor nog wat geld tekort. Ik moest dus sparen en dat duurde lang maar met veel vijfen en zessen zorgde ik ervoor dat die klok er kwam. Ik had nooit gedacht dat met die invoer van die duivenklok er een nieuw probleem kwam op mijn duivenhok. Het probleem was nu niet meer wie het hardst kon lopen maar waar je een duivenklok waarmee je kon rotzooien kon kopen. Want iets nieuws dat is toch veilig ? Dat hield men toch in de gaten ? Tot iemand zelf met een naald gaten kon prikken in de platen. Om zeker te zijn van een eerlijke uitslag was men secuur en gericht, hield men de platen tegen het licht. Nu om snel even kort tegaan deze klok werd in de ban gedaan.Om ruimte te maken voor een volgende importeur die zijn slag kon slaan. De vooruitgang was niet te stoppen , de STB kwam met een constateur op de proppen. Eindelijk een klok van ijzer daar kon je niemand meer mee foppen. Tenminste dat dacht de gewone eerlijke (domme) duivensieper, maar de zogenaamde intelligente sieper hield hem boven een warme vlam zodat er een hogere snelheid uit kwam. Tevens moest men tonnetjes gebruiken, de open kant naar beneden anders ging het weer naar fraude ruiken.
Diverse merken kwamen op het toneel, wat bij bestuurders de vraag opriep wordt dit niet teveel. Waar al die merken prat op gingen , zij waren fraudevrij om te beginnen. Maar het klinkt uiteraard niet raar, de fraude sleutelaars kregen het weer snel voor elkaar. Men keek ernaar en klokken met certificaat van het NPO lagen binnen de kortste keren uit elkaar. De Benzing met plastickap was veel te slap. En sloeg men de junior met een klap op een telefoonboek dan ging het vak automatisch een vakje verder. De comatic had te grote gaten, maar met een stukje plastic zouden ze het knoeien ermee wel laten. De STB moest de vakken afdekken met een plaat, ingecalculeerd werd dat daar weleens een gummiring tussengaat. Zaten er dan twee gummies in één vak, jammer dan had je gewoon pech gehad.
Maar die sluitelknutselaars stonden altijd te snuiven , zij hadden immers de snelste (dus)beste duiven. Jan met de pet dus ook ik als oude duivensieper kochten duiven van die lui omdat ik verwachtte dat ik dan ook op mijn hok wonderen zou kunnen gaan verrichten. Maar die lui bleken later niet pluis dus kwam ik van een koude kermis thuis. Ik had me laten wippen geld kwijt voor slechte duiven , gewoon soepkippen.
En nadat ik dat alles had meegemaakt ben ik jaren terug toch nog aan een electronisch systeem geraakt, wel met de wetenschap dat er in het begin wel eens wat aan zou worden aangepast. Dat was ook zo maar nu weer, ik voel me nu gewoon uitgejast. Nu heb ik me voorgenomen me op mijn oude dag niet meer te laten naaien na dat verhaal van de NPO direkteur over die APK keuring, het lijkt wel of er voor hem wat uit die pot valt te graaien. Die grote mannen die zogenaamde grote kampioenen zullen er geen nadeel van ondervinden, ze verdelen die miljoenen toch wel onder hun eigen vrienden. Die kleine sieper voelt weer het leed , hij wordt tot op zijn botten uitgekleed. Bestuur NPO u bent gekozen om ons als lid van de duivensport te laten genieten, maar deze oude sieper heeft het idee dat dat GE eraf kan want hij treft enkel bij u nieten. Zo voelt hij het de laatste tijd. Hopelijk betoont u nog een beetje spijt. Ondanks dat alles wens ik iedereen als oude Rotterdamse duivensieper prettige feestdagen en een goede jaarwisseling, een goede kweek, want ook zonder te constateren kan je nog veel plezier en liefde hebben van je duifjes .Ruim ze aub niet op daar je duiven er niets aan kunnen doen dat er naast goedwillende duivenmelkers ook heel veel haaien in onze sport aanwezig zijn. De vrije vogel schrok op en keek Bram aan, zijn verhaal maalde door mijn hoofd, snel haalde ik nog een blikje biks en gaf het hem en ook nog een oud broodje. Mijn kweekdoffers draaide koerend rond en de duivinnen zaten op de eieren van enkele dagen oud. Mijn god wat heb ik zonder dat ik het wist toch een wijze pony.
Maar ook ik de Vrije vogel wenst u prettige feestdagen en veel gezondheid en mocht u zich het verhaal van Bram aantrekken dan wens ik u heeeeeel veel wijsheid in 2011 en de verdere jaren .
Ik heb dit verhaal door Bram laten vertellen maar het werd mij toegezonden door een bekende Rotterdamse duivenliefhebber, ik ben hem er dankbaar voor zijn wijze verhaal waar veel geschiedenis en visie in zat.
Kees Commijs Sr alias vrije vogel.
| Gerelateerde artikelen | |