bericht gepost op donderdag 17 mei 2012. Het was Vrijdag ochtend, de zon scheen al vroeg en er was geen enkel wolkje in de verste verte te bespeuren. De oude duiven en jaarlingen waren gisteren al ingekorfd voor een vlucht uit TOURY( 373 Km.) vandaag zouden we dus met de jongen van 2012 op stap kunnen gaan. “Gaan we doen” zei mijn vrouw, wijl ze in haar blauwe overal kroop en ik toekeek en knikte dat het goed was. Op een twee drie had ik ook al mijn overal aangeschoten, een dagelijks terugkerend ritueel. Onze duiven zijn hieraan gewoon en schrikken dus niet. Dat doen ze wel als ik al eens zonder die blauwe kiel op de hokken kom, gewoon voor een inspectie. Om te zien of de uitwerpselen nog wel normaal zijn. Ook al een keer om de luchttoevoer te regelen of anders om de temperatuur en de vochtigheidsgraad even onder ogen te nemen en desnoods bij te stellen . Dit laatste gebeurt regelmatig omdat we veel belang hechten aan een gezond klimaat in een droog en aangenaam milieu.
